The story of a reed

There was once a reed
A small, wispish one
That grew one summer
In the light and breeze of love and life
Fed by friendship and fun
It grew day and night without a worry.

Then came a harsh winter
That chilled the reed to the bone
Its growth stalled
And it quivered against the winds
But it still continued to grow
In the hope of the next summer

Next summer came
But it was a cool one
And the light was dimmed
Starving the reed of its life
The breezes stopped
And the reed didn't know why

The reed held on
Despite cool summers and cold winters
With minimal light and breeze
Despite the surrounding weeds
That competed for whatever light was left
For now,
It was no longer just that reed
But a couple of weeds as well

Then came a point
Where the reed's life energy is no more enough
To keep it going
Despite the lack of light and breeze
It drew from within its depths
But it still wasn't enough.

The death knell sounded
In the form of a slip and trip
Now the reed lays broken
Despite the folklore that reeds never break.
Amen!

Some say the reed was never there to start
Some say the reed was already gone
Some say the reed is still present
But I, the creator says
The reed was there and it is gone now
But I wish the reed was alive
For it was fun with the reed,
And the reed is no more.

There might come another reed
With the same soil and same seed
It might even grow to a shoot
And maybe even a giant tree
But it is still another reed
And never this particular one.

I sadly mourn this one
And pine for it at times
But realize that whatever I plan,
There is a Creator above me that plans as well.

Here lies a reed,
A fun one that added value to life.
May it rest in peace,
While we live with its remains in this world.

I shudder to look at the empty space it created
In the soil and the forest
But not sure if anyone else will miss it
For this was a teeny, tiny reed.

As Nature's laws go,
This empty space will be reclaimed
And put to use for something else
Not sure what will reclaim it
Nor what it will become in future
But somewhere in this space,
Lies a reed's life story.

சுதந்திர கலை

கருத்தென்பார்

சுதந்திரம் என்பார்

கருத்து சுதந்திரம் என்று சொல்லிடுவார்

பெண்ணியம் என்பார்

விடுதலை என்பார்

பெண் விடுதலை என்றும் பேசிடுவார்

ஆனால்

சொல்லத்துடிக்கும்

ஓராயிரம் கருத்துக்களை

சொல்லாமல் சொல்லும் கலையும் வேண்டுமென்பார்

இதில் எதை பின்பற்ற?

எதுவே சரியென ஏற்க?

சொல்லடி சிவசக்தி,

நான் மானிடத்தில் கரைந்து விடு முன்! 

The other side

Bharani woke up with a start.

He heard a thud and got up to investigate. It was dark in the room and he started moving, out of habit, to the light switch. But he hit himself at the corner of the dresser and almost fell. Scowling in pain, he came to bed and sat for a few minutes. He felt too sleepy and went back to sleep. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

When he got up, it was all bright and sunny. He got up with a lazy yawn and remembered all that happened last night. Wow! what a party... he had tried weed for the first time in life and had been at a high all through the party. He vaguely remembered coming home and getting into bed. He got up, reminded of food by his rumbling stomach.

Wait a second! There is something different about the room today. Everything seems to be misplaced, or placed on the wrong side. His side table which was usually on his left was on his right side and his bathroom door was on the right. "Am I still on a high? Wow! the weed IS powerful. I haven't seen anything like it.", thought Bharani. He went to look at his face on the mirror and saw a strange bruise on the right side of his head. He didn't remember getting it. 

He saw in the reflection his mom coming into the room with a hot cup of his favorite filter coffee. He loved closing his eyes and feeling his mom's fingers on his head, caressing his hair. So, he waited with closed eyes. However, he never felt her fingers. He waited a few more minutes and then opened his eyes... 

He looked at his reflection in the mirror where his mom was caressing his hair and he was enjoying it. He turned to look back but couldn't find his mom. Gingerly, he raised his right hand and the Bharani in the mirror raised his left hand. He was on the other side.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Strange, Bharani is eating with the spoon in his left hand. He always uses his right hand for eating. When did he change it?, thought Mrs.Uma, Bharani's mom. Also, why is the mirror in his room dinged at one end? Should change it soon. Looking at cracked mirrors is not good.

ADMK to victory

மக்களே! மக்களுக்கு மக்களே!

ADMK வெற்றி வாகை சூடி இப்போ தமிழ்நாட்டுல ஆட்சி செய்ய போறாங்க. இனியாவது எல்லா வகையான அராஜகமும் குறையும்னு எதிர்பார்ப்போம் (நிக்கனும்னு ஆசை படறது எல்லாம் too too much!) 

இனி சிலரோட reactions:

அப்பாடா! ஆட்சிய புடிச்சாச்சு! அடுத்து சுவிஸ் பாங்க்ல புது அக்கௌன்ட் போடணும்! அந்த கருணாநிதிய... மகனே! இருடி... வக்கறேன் ஆப்பு!

அச்சோ! இப்படியே கடைசி வரைக்கும் இருக்கலாம்னு நினைச்சேனே! எல்லாம் போச்சே!! retirement பிளான் கூட இல்லையே!

அப்பா! நான் டெல்லி போக மாட்டேன்!! எல்லாரும் கனிமொழின்னு கூப்பிடாம களிமொழினு கூப்பிட்டு டார்ச்சர் பண்ணுவாங்க! 

அய்யா! இந்த அய்யாவ நம்பாம அம்மாவை நம்பி இருக்கலாமோ! கொஞ்சம் ஓவரா தான் போய்டுச்சு பேச்சு! இனி நான் என்ன பண்ணுவேன் ஏது பண்ணுவேன்! கேப்டன் வேற வந்து நொங்கு எடுப்பாரே!! ஆத்தா!! 

இதுல பய புள்ளைக option வேற தரானுங்க! velanguvaanungala? 

வேண்டாம்! வலிக்குது அழுதுடுவேன்!

யப்பா! எவ்வளவு டார்ச்சர் தந்தாங்க! இப்பவும் நம்ம ஒரு வோட்டு போட்டா, லட்சம் வோட்டு போட்ட மாதிரி! யாருகிட்ட! நம்ம கிட்டயேவா!! கிங் மேகர்னா சும்மாவா?

அய்யா போய் அம்மா வந்தாச்சு! இவங்களாவது ஏதாவது நமக்கு நல்லது பண்ணுவாங்களான்னு பாப்போம்! 

PS: all the above is sondha karpanai, but the images suttufied from all over the web. Indha images thandhavangalukku nandri hai!

Thulasi

PS: Supposed to be a woman's day special post - but got delayed because I was enthued to put the other one first. Belated women's day wishes, everyone!
[Alert!! Story Alert!!]

"God!!! Thulasi, you are driving me crazy. I don't want to go and meet amma. I don't want you to go as well. Do you get it? Stop pestering me now. I need to get this ppt done before my meeting today.", saying so, I left for office. I'm Thyagu, a manager in a major corporation. I'm aiming for a promotion and have to give 'n' number of presentations as a result of it. Amongst all this, my wife Thulasi has been pestering me that we need to visit my in-laws that day. The day started bad; we were out of milk and my daughter needed some one to drop her at school since she can't take her dinosaur project in the auto. I didn't have time to eat anything else and ended up eating dry cereal with water. And threw half of it in the trash!!  

I felt bad as the day progressed and tried pinging my wife over work (one of the advantages of working in the same company). But she was away and I assumed she was running around attending all the meetings. After all, she is a manager with a team of 8 too! Meetings are the death of corporate life! We should have a few 'no meeting' days to get back our sanity. Back to topic, Thulasi is a very level-headed person and is very patient. And I, I'm the exact opposite. Suffice it to say, I have my highs and lows. And today is turning out a low day and I'm putting in every ounce of effort to end it at a high.

My meeting was scheduled for 10 am but got postponed to 3 pm to accommodate schedule conflicts. And, my GM was attending it. To quote his words, he was planning to 'drop in'. Knowing him, I'm sure he'll stay for most of the meeting. To top it all, my manager pinged to say that the one hour meeting got reduced to a 10 minute session since the partner director had a flight to catch. Everyone is in a hurry!! God!! Let this meeting go smooth and I walk to Tirupathi. A voice in my mind started wondering if I would walk from Bangalore (my current city) or walk from the foothills of Tirupathi or walk from Chennai (my native place). Shouldn't I pray clearly so that God doesn't think otherwise? Indha analysis ippo thevaya? Devuda!!

I left her a voice message asking her to call me and that I was done with my presentation prep. But she didn't call back; which was strange because we were in the habit of wishing each other before a big presentation or meeting. And we've not broken it in the past six years. But I was way past worrying about all this and started sending in applications to all the Gods I knew to do double duty and help me present and present well. I'm sure that the pitch I was going to do was going to save the company millions; only that it required some huge initial investments. And, my team was banking on me to pitch it right to the top management. So, I needed all the help I can get to convince my superiors.

Phew!! My meeting is over. I have given it my best shot and I thought I saw a hint of a smile on my GM's face. So, it is most likely a winner. I saw a voicemail from Thulasi and was so eager to hear it. It was short: "I'm going to be with amma. I'll come home late. Pick up Tharini from school and get something for dinner too. Don't worry about me. I'll call later". I was livid, to say the least!! First, she forgot to wish me for my presentation. Second, she didn't even ask how it went. Third, and most important of all, she has gone to her parents' place even when I told her not to. All the happiness of the meeting results drained away and I felt like hitting something. But then I had to pick up my daughter, get some dinner, read stories to her and put her to sleep. I was tired and angry, a potent combination for anyone. I tried calling my wife but it went to her voicemail. That added to the ire and I was getting irritated by the minute. 

Irritation turned to panic as time went by. As the clock ticked 9, I swallowed my pride and called her house. But her mom said she hadn't heard from Thulasi in the last few days. That was when I had the sinking-stomach feeling. I called my best friend Sundar. His wife Sumathi is my wife's friend. They came home immediately and Sumathi wanted to know what exactly Thulasi had said. Rewind back to morning:

I was super irritated with the dry cereal and lack of morning coffee and the fact that I had to drop my daughter off at her school since she asked with a hopeful look.  

Thulasi: "Amma called. She asked if we can come home today"

Me: "Thulasi, you know we both have a busy day at office. Tell her we can't make it and that we'll come on weekend."

Thulasi: "She wouldn't call without reason right?"

Me: "God!!! Thulasi, you are driving me crazy. I don't want to go and meet amma. I don't want you to go as well. Do you get it? Stop pestering me now. I need to get this ppt done before my meeting today."

As I told Sumathi, it hit me!! How could I be this crazy? Thulasi calls my mom as amma as well. I just assumed that she spoke about her mom. God!! I called up appa in Chennai just to hear my dad say "Thulasi was great today. Without her, we'd have suffered so much. She came this afternoon and took your mom to the doctor. Your mom is a lot better now. I dropped her at the airport an hour back. She should reach home soon!". I spoke to my parents for a few more minutes, assured them things would be fine and that we'd all come again some time soon and not to worry about anything. I felt I had been an idiot for assuming things and thinking bad about her. I suddenly wanted to see Thulasi, hug her tight and apologize to her. I looked up to see Thulasi in the doorway. She looked so beautiful. My Thulasi, as pure as the herb of her name!

Leave letter to Dmgr

[Dedicated to Porkodi - who has been working day in and day out to make a biiiiiiigggggg ஆணி குவியல்]

Dmgr - அட அதுதாங்க நம்ம மேனேஜர் - அவர் அப்போப்போ damageum பண்றதால, செல்ல பேர், காரண பேர் எல்லாம் சேர்த்து வந்த பேர் dmgr.

Idea copied from some photo posted by someone on facebook - but slight change!

அவங்க டீச்சர்க்கு எழுதி இருந்தாங்க, நாம நம்ம Dmgrக்கு எழுதலாம். அவங்கவங்க கஷ்டம் அவங்கவங்களுக்கு!!

From,

நான் தான்,

உன் team தான்,

இதே company தான்யா,

அண்ணே! இதே ஊரு தாணே!

To,

உனக்கு தான்,

இந்த team தான்,

அதே மன்னார் அண்ட் கோ தான்

அட, அதே ஊரு தான்! சொல்றோம்ல!

Dear Dmgr,

                   ஆணி பிடுங்கி பிடுங்கி எனக்கு ஒரே tired ஆயிடுச்சு... So, இனி எவ்வளவு ஆணி இருந்தாலும், அதெல்லாத்தையும் நீயே பிளான் போட்டு புடுங்கிகோ! நான் இன்னிக்கு லீவுங்கோவ்வ்வ்வ்!!!

PS: எதையும் பிளான் பண்ணி தான் பண்ணனும். அண்ணனோட பேர damage பண்ணிடகூடாது. அண்டர்ஸ்டார்ண்டு??

ரெம்ப தேங்க்ஸ்,

நான்தானுங்க

சுமதி வந்திருக்கிறாள் - ரகசியமாய் ரகசியமாய்

சுமதி வந்திருக்கிறாள்....

என் மனைவி சுமதி. ஆசைமிகு மனைவி சுமதி. எங்கள் தலை தீபாவளிக்காக அவள் பிறந்தகம் வந்திருக்கிறோம். அவளது புத்தகங்களை பார்க்கும்போது எனக்கு எங்கள் இரண்டாம் சந்திப்பு ஞாபகம் வருகிறது. அதில் சுமதி, தன் கனவான அமெரிக்க படிப்பு பற்றியும், அதை தான் செய்ய முடியாத நிலை பற்றியும் கூறினாள். அதற்கான காரணங்கள் பற்றியும் கூறினாள். அப்பொழுது எனக்கு அவளை மிகவும் பிடித்துப்போனது. எப்படியாவது அவளை அமெரிக்காவில் படிக்க வைப்பது என்று முடிவு செய்தேன்.

என் பெயர் சுந்தர். நான் ஒரு MNCஇல் வேலை பார்க்கிறேன். இன்னும் சில மாதங்களில் என் வேலைக்காக அமெரிக்கா செல்ல போகிறோம். ஆம், சுமதியும் கூட தான்! அவளுக்கு அங்கு படிக்க ஏற்பாடும் செய்து விட்டோம். இந்த தீபாவளி திருநாளன்று இவர்கள் தெருவே கூடி கொண்டாடுவது மிகவும் ஆச்சர்யமாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருக்கிறது. இன்னும் சில வருடங்களுக்கு இதையெல்லாம் மிஸ் செய்ய போகிறோம்! சோ, இப்பொழுதே இதையெல்லாம் என்ஜாய் செய்து கொள்கிறோம். ஆனால், ஒரு ரகசியம் சொல்கிறேன். நாங்கள் அங்கும் ஒரு குட்டி தீபாவளி இதே தெரு மக்களுடன் கொண்டாட போகிறோம்! எப்படி தெரியுமா? சுரேஷுடன் தான்! சுரேஷ் சுமதியின் அருமை நண்பன். அவனுக்காக தன் படிப்பை விட்ட சுமதி, அவன் படிக்க போகும் அதே கல்லூரியில் படிக்க போகிறாள். இருவரும் ஒரே கல்லூரி என்ற விஷயம் என்னை தவிர யாருக்கும் தெரியாது, இந்த நிமிடம் வரை. ஆம்! சுமதிக்கு கூட! இன்று இரவு எங்கள் தலை தீபாவளி விருந்துக்கு எல்லாரையும் அத்தை அழைத்திருக்கிறார்கள். அப்பொழுதுதான் சுமதி, தன் பெற்றோரிடம் நாங்கள் அமெரிக்கா செல்ல போவதையும் தான் படிக்க போவதையும் சொல்ல போகிறாள். அப்போது, சாரதா auntyயும் சுரேஷும் இருக்க ஏற்பாடு செய்து விட்டேன். அவர்கள் சுமதியின் படிப்பை பற்றி கவலைபடுவதாக தெரிகிறது. அதை பார்த்து அத்தையும் கவலை படுகிறார்கள். ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்! எல்லார் கவலையும் தீரும்; தீபாவளியும் இனிய தீபாவளியாக நிறைவு பெறும். சுரேஷும் சுமதியும் மறுபடியும் ஒரே இடத்தில், ஒன்றாக படிக்க போவதை அறியும்போது எல்லாரும் எவ்வளவு சந்தோஷபடுவார்கள் என்று நினைக்கும்போதே எனக்கு இன்னும் சந்தோஷமாகவும் ஆர்வமாகவும் இருக்கிறது. இதுவே நான் என் மனைவிக்கு தரும் தலை தீபாவளி பரிசு :) இன்று இரவு விருந்து அமர்களமான, யாரும் மறக்க முடியாத விருந்தாக அமைய போகிறது! சோ, அது வரை, இந்த ரகசியத்தை நீங்கள் யாரிடமும் சொல்லிவிட மாட்டீர்கள் தானே?

சுமதி வந்திருக்கிறாள் - என்னவென்று சொல்வதம்மா..

சுமதி வந்திருக்கிறாள்...

என் தோழியின் பெண் சுமதி. எனக்கும் பெண் போல தான். எனக்கு இப்படி ஒரு மகள்/மருமகள் கிடைக்க வேண்டும் என எல்லோரும் நினைக்கும் ஒரு பெண். என் மகனின் உயிர் தோழி... சில காலம் முன்பு வரை. இந்த தீபாவளியை என்னுடன் கொண்டாடாமல், என் மகன் எங்கோ சுற்றி சுற்றி திரிய காரணமான பெண். அவன் எத்தனைக்கு விலகி போகின்றானோ, அத்தனைக்கு அவனை பற்றி எதுவும் கேட்காத பெண்.

என் பெயர் சாரதா. வீட்டையும், வேலையையும் பார்க்கும் பல்லாயிரகணக்கான தாய்மார்களுள் ஒருத்தி. சுரேஷ் அப்பா இறந்த பிறகு, வீடு, வேலை, இவற்றோடு சுரேஷையும் வளர்க்க நான் பட்ட கஷ்டங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமில்லை. இதற்கெல்லாம் உதவியாய் இருந்தது சுமதியின் பெற்றோரும் மற்ற தெரு மக்களும் தான். இங்கு எல்லோரும் எல்லாருக்கும் உதவி கொள்வோம். எனக்கு வாழ்வில் ஒரே ஆசை, சுரேஷ் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று. அதற்கு அவன் அமெரிக்கா செல்ல வேண்டும், நிறைய கற்க வேண்டும், பெரிய பதவி வகிக்க வேண்டும். இதற்கு ஆயிரம் பேர் உதவி இருந்தாலும், மிகவும் உதவியது சுமதி தான். சுரேஷ் படிக்க உதவினாள்; சுரேஷுக்கு அமெரிக்க கனவை தன் கனவென்று சொல்லி அவனையும் கனவு காண செய்தாள். இப்பொழுது, அவன் நல்ல வேலையில் இருக்கிறான். அமெரிக்கா செல்லவும் போகிறான். இதெல்லாம், சுமதி சுரேஷுக்கு செய்த உதவிகள். ஆனால், இப்பொழுது இருவரும் பேசிகொள்வதே இல்லை. ஒருவரை பற்றி ஒருவர் கேட்பதும் இல்லை. அதற்கு காரணம், சுமதி சுரேஷுக்கு செய்த பெரிய, யாருக்கும் தெரியாத, எனக்கு மட்டும் புரிந்த உதவி. சுமதியும் சுரேஷும் அமெரிக்கா செல்ல போன வருடம் தயார் ஆனார்கள். ஆனால், சுரேஷ் எனக்காக அமெரிக்கா செல்வதை நிறுத்தி விட்டான்.உன்ன யாருமா பார்த்துபாங்கன்னு பையன் கேட்கறது எத்தனை பேருக்கு கிட்டும் சொர்க்கம்? அது எனக்கு கிடைத்தது. நான் எவ்வளவோ சொல்லியும் அவன் கேட்கவில்லை. சுமதி என்னையும் சுரேஷையும் புரிந்து கொண்டு, சுரேஷிடம் தனக்கு கல்யாணம் நிச்சயமானதால் தான் படிக்க முடியாதென்றும், தன் கனவான அமெரிக்க படிப்பை தனக்காக அவன் நடத்த வேண்டும் என்றும், அதுவே அவளுக்கு அவன் தரும் கல்யாண பரிசென்றும், அவன் வரும் வரை என்னை அவள் பார்த்து கொள்வதாகவும் சொல்லிவிட்டாள். சுரேஷ் குதித்தான், கெஞ்சினான், அவளை படிக்க போகுமாறு. ஆனால், சுமதி ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. அதில் இருவரும் சண்டை போட்டு பிரிந்தனர். இப்பொழுது பேசிக்கொள்வதே இல்லை. என்னிடம், அவள் பெற்றோர் கல்யாணத்திற்கு அவளை force செய்ததாக சுரேஷிடம் சொல்ல சொல்லிவிட்டாள். அப்பொழுது தான் அவன் கோபம் எல்லாம் அமெரிக்கா செல்வதில் திரும்பும் - அவனும் செல்வான், என் கனவும் நிறைவேறும் என்று. இதோ கனவு நிறைவேறும் நாள் நெருங்குகிறது. ஆனால், இந்த தீபாவளி திருநாளில் என்னால் சந்தோஷமாக இருக்க முடியவில்லை.  எனக்காக சுமதி தன் படிப்பை தியாகம் செய்ததாகவே தோன்றுகின்றது. அவள் சந்தோஷமாக கணவன், குடும்பம் என இருந்தாலும் படிப்பை விட்டுதந்தாள் என்றே மனம் பாடாய் படுகிறது. சுரேஷுகாக சுமதி வாழ்வை கெடுத்தேனோ என்று தினமும் வருந்துகிறேன். கடவுளே! எனக்கு என்ன பண்ணுவதுனே தெரியலயே.

[அடுத்த பகுதி.... இறுதி பகுதி]

சுமதி வந்திருக்கிறாள் - மாங்கல்யம் தந்துனானே...

சுமதி வந்திருக்கிறாள்...

என் பெண் சுமதி. பாடம் சொல்லி தருவது, மற்றவருக்கு உதவுவது என எல்லாருக்கும் எல்லாமுமாய் இருக்க ஆசைபடுபவள். சிறு வயதில், படிப்பு, ஆட்டம் என்று இருந்தவள் இப்பொழுது, கணவன் கைபிடித்து ஒரு பொறுப்பான குடும்ப தலைவியாய் வலம் வருகிறாள். பார்க்கவே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. சுமதியின் கல்யாணம் ஒரு கனவு போல தோன்றுகிறது. சுமதி, ஒரு நாள் வந்து, நான் கல்யாணம் செய்துகொள்கிறேன், மாப்பிள்ளை பாருங்கள் என்றாள். சுந்தரும் மிக நல்ல பையன். மனைவியை அவ்வளவு அன்பாக பார்த்துகொள்கிறான்.  எல்லாம் அவள் ஆசைப்படி தான் செய்தோம்! ஒரே மகளின் திருமணமும் நன்றாக முடிந்து ஒரு வருடம் ஆக போகிறது. அவளும் சந்தோஷமாக இருக்கிறாள்.

என் பெயர் சுந்தரவடிவு. தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பல லக்ஷம் குடும்ப தலைவிகளில் ஒருத்தி. என்னை சுற்றி சொந்தங்களும், நண்பர்களும் என நிறைந்த வாழ்க்கை.  இப்போது கூட, எங்கள் தெருவே சேர்ந்து தான் சுமதிக்கு தலை தீபாவளி சீர் கொண்டாட்டங்கள் செய்கிறோம்! எல்லோரும் சேர்ந்து செய்யும்போது சந்தோஷம் பல மடங்காகிறது. தெரு குழந்தைகள் பட்டாசு வெடிக்க போடும் ரகளையில் எனக்கு சுமதியும் சுரேஷும் அடித்துகொள்வது ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. அவர்கள் இணைபிரியா நண்பர்கள். ஒருத்தரை விட்டு ஒருத்தர் இருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், ஏதோ நடந்திருக்கிறது. சுமதி வந்த நாளிலிருந்தே சுரேஷை காணோம்! கண்ணிலேயே படவில்லை. சுமதியும் தான் அவனை பற்றி ஒரு வார்த்தை கேட்கவில்லை. ஊரில் காய்கறி விற்கும் பாட்டியிலிருந்து பேப்பர் போடும் சண்முகம் வரை விசாரிப்பவள், சுரேஷை பத்தி கேட்காதது ஏதோ செய்தது. தாய் அறியா சூல் இல்லை தான். ஆனாலும், மனதை அரிக்கிறது. சுரேஷ் அம்மா சாரதாவை கேட்டால் அவளும் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் ஏனோ முகம் வாடி தெரிகிறாள். என்னவென்று கேட்டால், தலைவலி, கால் வலி என்று சொல்கிறாள். சுரேஷ் அமெரிக்கா செல்லும் கவலையாய் இருக்குமோ? என்னவென்று தெரியலையே, முருகா! எல்லாரையும் இந்த தீபாவளி அன்னைக்கு சந்தோஷ படுத்து!

சுமதி வந்திருக்கிறாள் - கனா கண்டேனடி, தோழி!

சுமதி வந்திருக்கிறாள்...

எங்கள் தெரு சுமதி. என் ஆருயிர் தோழி சுமதி. சிறு வயதிலிருந்தே, ஒன்றாக படித்து, ஒன்றாக வளர்ந்து, ஒன்றாக விளையாடியவர்கள். என் முதல் வெற்றி, முதல் தோல்வி, முதல் அடி, முதல் சண்டை, முதல் காதல், எல்லாவற்றுக்கும் கூட இருந்தவள் சுமதி. அவள் அம்மா போல, எல்லாருக்கும் உதவுவாள். காலேஜில் தன் சிநேகிதிக்கு பீஸ் கட்ட தன் வளையலை தந்து விட்டு வீட்டில் அடி வாங்கியவள். இவ்வளவு நல்லவளுக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை! நினைத்தாலே நெஞ்சு கொதிக்கிறது.

என் பெயர் சுரேஷ். படித்து விட்டு ஒரு IT கம்பெனியில் வேலை செய்யும் இருபத்தைந்து வயது இளைஞன். அடுத்த சில வாரங்களில், அமெரிக்கா செல்ல போகிறவன். இந்த தீபாவளி, சுமதிக்கு தலை தீபாவளி. எங்கள் தெருவே சேர்ந்து கொண்டாடுகிறது. ஆனால், என்னால் தான் முடியவில்லை. எப்படி, எப்படி ஒத்து கொண்டாள் சுமதி? எவ்வளவு கனவுகள் கண்டிருப்போம் சேர்ந்து? எல்லாம் மண்ணாக போனதே? சுமதி அம்மா சுந்தரவடிவுக்கும் என் அம்மாவுக்கும் கூட எல்லாம் தெரியும். இருந்தும், சுமதியை force செய்து, கல்யாணம் செய்து வைத்து... ச்சே! எனக்கு சுந்தரை பார்த்தால் தான் பற்றி கொண்டு வரும். அவன் எல்லாம் ஒரு மனிதனா? எப்படி சுமதியின் கனவுகளை கொன்று விட்டு வாழ்கிறான்? ஆனால், அவனை சொல்லியும் குற்றமில்லை. நல்ல பெண், நன்றாக படித்திருக்கிறாள், பார்க்கவும் நன்றாக இருக்கிறாள். யார் தான் கட்டி கொள்ள மாட்டார்கள்? சுமதியின் அம்மாவுக்கே அவள் கனவில் அக்கறை இல்லாதபோது, எவனோ ஒருவன் எப்படி அக்கறை காட்டுவான்? எப்படி தான் சுந்தரவடிவு ஆன்ட்டிக்கு சிரிக்க முடிகிறதோ! பண்ணுவதெல்லாம் பண்ணி விட்டு, சிரிப்பை பார்!! அதெல்லாம் பார்க்க முடியாமல் தான் அம்மா எவ்வளவோ சொல்லியும் இந்தியாவில் கடைசி தீபாவளி என்று தெரிந்தும் கிளம்பி விட்டேன்! எங்கள் கனவெல்லாம் சுந்தரவடிவு ஆன்டியால் வேஸ்ட்ஆ போச்சு. இப்போ அவங்க என்ன பண்ணிட்டு இருப்பாங்க? நல்லா மாபிள்ளையை தலையில் தூக்கி வச்சுட்டு இருப்பாங்க. ச்சே!

சுமதி வந்திருக்கிறாள் - ஒரு ஊரில் அழகே உருவாய்...

சுமதி வந்திருக்கிறாள்...

எங்கள் பக்கத்துவீட்டு சுமதி. எனக்கு கணக்கு பாடம் சொல்லி கொடுத்த சுமதி.... சொல்ல போனால், சுமதி அக்கா! ஆனால் அக்கா என்று சொல்ல கூடாதுன்னு ஆர்டர். சோ, சுமதி தான் எங்க எல்லாருக்கும்.

என் பெயர் வாணி. சுமதியிடம் கணக்கு படித்து நூறு மார்க் வாங்க முயற்சித்த பதிமூன்று வயது பெண். ஆனால், அதுக்கு ஹெல்ப் பண்ணாம சுமதி கல்யாணம் பண்ணிட்டா. இப்போ, தலை தீபாவளிக்கு சுமதியும் சுந்தர் அண்ணாவும் வந்து இருக்காங்க. அவங்க தலை தீபாவளி கொண்டாட்டத்துக்கு எங்க தெருவே சேர்ந்துகிச்சு. எங்க தெருல எல்லாமே அப்படி தான். நாள் கிழமை, நல்லது கெட்டதுன்னு எல்லாமே சேர்ந்து தான் பண்ணுவோம். அப்படி ஒரு ஒற்றுமை எல்லாருக்கும். சுமதியோட அம்மா சுந்தரவடிவு தான் எல்லாருக்கும் பெரியவங்க. எல்லாரும் அவங்க கிட்ட கேட்டு தான் decisions எடுப்பாங்க. பட்டாசு, பக்ஷணம் எல்லாம் ரெடி. என் friends பிரியா, தனா, அருண் எல்லாரும் கூட வந்தாச்சு. ஆனா, சுரேஷ் அண்ணா எங்க? தீபாவளினா பட்டாசு, ராக்கெட் எல்லாம் ரெடி பண்ணுவதிலிருந்து எங்களுக்கு turns தருவது வரைக்கும் சுரேஷ் அண்ணா தான் பண்ணுவாங்க. ஆனா, இன்னிக்கு அண்ணா வேலைக்கு  போய்ட்டாங்கன்னு சாரதா ஆன்டி (சுரேஷ் அண்ணாவோட அம்மா) சொன்னாங்க. ச்சே! சுரேஷ் அண்ணா இல்லாம தீபாவளி தீபாவளியவே இல்லை! அருண் அப்பாவும் சுரேஷ் அண்ணா கம்பெனில தான் வேலை பண்றாங்க. அவர், கம்பெனி லீவ்னு சொன்னார்! சோ, சுரேஷ் அண்ணா எங்க?

Story of my life

Hi friends,

        How are you? I'm happy to see you, my dear friends. I have an exciting story to tell. All of you readers remind me of myself and my siblings. I have a lot of brothers and sisters. And innumerable cousins! A lot of people like me and my siblings. Alpine was kind enough to let me tell my story in her blog. Now, without much ado, let me begin.

        A long time back, I was born in a small village... actually in a dim but noisy universe. My creator decided to use my parents F and W to make me. My sea sick aunts S and C and wishy washy uncle O helped in my birth. Unlike humans, I was not made in an enclosed space that you call the embryo, rather I was made in a huuuuggggeeee expansive thing. Its so big that I would need atleast a few hundred turns to go through it all (one of my cousins tried it and he was never the same after... all these adventures, I tell you!)

       My aunts and uncle had a huge part to play in my life. My aunts and their friends made my life spicy by sharing their stories with my siblings and me. They made sure that our lives were interesting. Even to this day, people say I carry some of their characteristics. It has been definitely a good addition. For my cousins, some of whom didn't have aunts like mine, have been shunned by the society. A cruel society! But I'm infinitely thankful to my aunts for adding color to my life. Then, I was given a shape and distinction from my siblings. I had a pretty, pretty shape - a lot of people call it round but I would digress... I prefer curly though still round. Makes sense, no?

      My uncle decided that I should be worldly wise and took it upon himself to teach me lessons of fire. Though some of my brothers did badly and were the black sheep of the family, most of us did them proud and turned out the golden guys and fair maidens as they had expected. But my uncle paid a price for all this transformation - he became older and older sooner and sooner. When I ask my younger cousins about my uncle, they reply that he is no more - and that makes me sad! :(

       Then came the preparations for the big journey! How excited we were - we were brought up with the sole goal of taking this big journey to places unknown and beyond! We didn't know anyone who had come back to tell stories of these places but legend has it that it was infinitely better than our birth place. Don't we all go in search of the unknown adventures? So, I started my journey as well. My siblings were coming with me but we were not sure if we would get to travel together. We went to a big gathering of crowds and were told to just join any of the groups taking the journey. In the melee, I got separated from my brothers. Though I was scared, I put on a brave front since this was the first step to traveling to the delightful places. 

       There were big white caravans going on the journey and in order to make sure all of us had space, we had to pack ourselves tightly. I remember doing that trip sandwiched between two fat guys! There was another thin guy sitting in the same way just above me. The caravans were sealed to protect us during the long journey. Boy!What a journey it was... we experienced highs and lows, speed and slowness, etc and etc. The driver went on and on, without stopping anywhere for days to end. Inside the caravan, we had all become friends. Most of them had a story like me, but there were some who had more interesting lives. As days went by and the journey continued without breaks, it started taking a toll on some of my co-passengers. Some of them died and some became maimed. One guy was sitting strong one day and was in a thousand pieces the next!! The horrors! Only the thought of exciting places kept me alive through that horrible journey.

       Finally, we reached a bigger meeting place and were asked to form groups based on our physical fitness. I didn't have much issues with the journey (as did most others). We were then asked to take smaller caravans and we took the airplane to reach a suspension heaven. That was bliss for the first few days after the hectic journey but became boring after that since we did nothing but wait. One by one, the smaller caravans left the suspension heaven. One glorious day, our caravan and another left the heaven (now become a hell, due to all the waiting that I did there) to a truly astonishing place. It was nice... I don't have words to describe all the sights. All I can say was all the legends of the places failed to do justice to it. Even though I was still inside the caravan, I had a window seat and could see everything. So, I was made the describer of the caravan. That is an important role - much like the President that people have. Everyone in the caravan listens when I speak. 

       Then we moved to another of the astonishing places and I had the time of my life explaining it all... I even had sore throat telling about it all. We then reached a dark place, a lot like the suspension heaven but it was also a big caravan - more a caravan of caravans. However, it was more exquisite and not at all like the simple big white caravan I had started my journey in. All of a sudden I had a queasy indescribable feeling - much like the ones you get just before you throw up. As sudden as it had come, things became all right again. After innumerable days and some more occurances of this queasiness, I was finally happy to see another astonishing place. I felt I had reached home. Now, we were given a pep talk about life itself by one of the others - and I braved myself for the zenith of what was to come. 

        My caravan disbanded and I got picked as one among the first. I'm going to enter a small cave where I'm sure to get destroyed. But the journey has been wonderful and my life exciting. I thank all for listening to my story. Do not feel bad for my end, this is what I was born to do. To do and die. And I'm dying after visiting these magnificent places. As I do the last journey alone, my life flashes by me, my family, my siblings, my friends, all the wonderful places I saw.... hey! wait! I didn't introduce myself properly, did I? I am Murukku, the king of all snacks. I'm pleased to meet you. However, it's time for you to leave. Now, let me enjoy the thrill of my last journey.... 

Paapom!!

[This is a parallel to the last post on Pattu and Kittu]

Pattu and Kittu were friends in Cheppur. They did most things together. Here is a leaf out of their life book.
[A few years back]
Kittu: Pattu, namma naalaikku hike porom.
Pattu: Oh ok! Apdiye night dinner poitu varalaama?
Kittu: Paapom! Tiredaa illana polaam.
Pattu: Seri ok!

[A week later]
Pattu: Kittu, namma movie polaama?
Kittu: Ok!
Pattu: I'll call X,Y as well. Avangalukkum ticket kedaikumla?
Kittu: Paapom! First nammakku ticket irukaanu ketkaren. Irundha avangalukkum ketpom.

[A year later]
Kittu: Pattu! Padam porom
Pattu: Oh ok! Enna movie?
Kittu: Iron Man
Pattu: Oh... next week, Avatar polama? Nee free thaane?
Kittu: Paapom!
Pattu: En paapom solra? Seri polaamnu decide panna, innaiku padam porachave andha ticketum vaangalaamla? One trip save aagumla?

Kittu: Paapomna paapomnu thaane solla mudiyum?

Pattu: Adhukaaga adhe vaarthaiyaa?

[A week after that]
Pattu: Kittu! Concert polama?
Kittu: Paapom! 
Pattu: Vera vaarthaiyae unakku theriyaatha? Ini paapomnu sonnanaa paaru!
Ippo sollu, concert polaama?
Kittu: Lets see!
Pattu: Ayyoda! Sujathaku sithappa payyanu nenaippu. Paapom sollathana, lets seeyaam. Kashtam!
Kittu: Sonnalum sollatiyum naan Sujathakku chithappa payyan thaan. Yes! En periappa ponnu peru Sujatha. He he!
Pattu: Kadavulae! Naan sonnathu writer Sujatha. Un P.P Sujatha illa.
Kittu: Ava P.P Sujatha illa, K.A Sujatha.
Pattu: Kadavulae!!! En ipdi ellam?
Kittu: Seri vidu. Unakku en paapom pidikala? Adhu oru word thaana.
Pattu: Enna periya word? Eppo paaru paapom paapom nu. Onnum decide panna mudiyaama! Cha!
Kittu: Ivlo verupaa adhu mela? Enakku thonrathu, unakku vaazhkai fulla paapom thaan vara porathu, varapo ellam ennai thaan nenaika pora nu.
Pattu: Chanceae illa. Eppovum indha Pattuku andha nelamai varaathu (Oru Neelambari look)

[A few years later]
Pattu: Namma innaiku padam polaam
Pattu's hubby: Paapom 
Pattu: Enna paapom, paakalanu? 
Pattu's hubby: Acho! vela mudinja polaamnu mean pannenma.
Pattu: Adhilla! En ellarum idhe word solreenga [and thunks herself]

[A few years after that]
Pattu: Namma innaiku park pogalaam
Pintu (Pattu's kid): Paapom ma!
Pattu: !!!

[In the end, we see Pattu singing "Andha naal nyabagam vandhadhe nenjile... "]

A twirl and a swirl

A twirl and a swirl,
Then a swirl and a twirl
Tell me Alice, at the end
Does the twirl become a swirl
And a swirl a twirl?

Yaarellam varanga?

[Disclaimer: Ulagathula Aarayiram kodi makkal irukaanga... avangala, rendu per ivanga. So, reel real ellam kalandhu vandhadhu idhu. So, reelaa realaanellam overaa yosichu time waste pannama olunga comment panni idhu epdi irukunu sollunga!]

Pattu and Kittu were friends in Cheppur. They did most things together. Here is a leaf out of their life book.
[A few years back]
Kittu: Pattu, namma naalaikku hike porom.
Pattu: Oh ok! Yaarellam varanga?
Kittu: X vara, Y varaan, blah blah blah blah...
Pattu: Seri seri ok! Namma polaam.

[A week later]
Pattu: Kittu, namma movie polaama?
Kittu: Ok!
Pattu: I'll call X,Y, blah blah....
Kittu: Ok!

[A year later]
Kittu: Pattu! Padam porom
Pattu: Oh ok! yaarellam varanga?
Kittu: Enna padam theriya vendaama? yaarellam varanganu therinja porumaa?
Pattu: Nee epdiyum nalla movie thaan choose pannuva! And naan epdiyum unnoda thaan vara poren. Eppo naalum, enga naalum. Athaan asking other questions.
Kittu: Eppovum adhe kelviyaa?

[A week after that]
Pattu: Kittu! Namma theme park polaam
Kittu: Ok!
Pattu: We are going on ... and other details blah blah blah
Kittu: Ok!
Pattu: Acho! Yaarellam varanganu ketka maatiyaa? X vara, Y varaan, blah blah...
Kittu: Questionum neeyae kettu answerum neeye panra. Very good!
Pattu: Worshtu po! Unakku lifela idhae question thaan vara porathu. Neeyum appo ellam enna nenaika thaan pora!
Kittu: Ha ha ha.No way! (Chitti V 2.0 rangela oru villathanamaana sirippu)

[A few years later]
Kittu: Namma innaiku padam porom
Kittu's wife: Seri... yaarellam varanga?
Kittu: En ellarum idhe ketkareenga?? [and thunks himself]

[A few years after that]
Kittu: Namma innaiku park pogalaam
Chintu (Kittu's kid): Ok pa! yaarellam pa varanga?
Kittu: !!!

[In the end, we see Kittu singing "Andha naal nyabagam vandhadhe nenjilae... "]

Eggshell walk

Pretty are the eggshells

But they are still eggshells

Be careful when you walk around them

Coz you might break some and wish you hadn't

It all requires an intricate dance
To keep the world intact

It takes a hop and halt
For the sunny yellow egg
A quick ballet
For the gorgeous green one
A twist and turn
For the pretty pink one
But what move do you use
For the ruby red one?

That is a hard one
For it requires not only
A twist, a turn and a ballet
But also a triple point shoot
To make sure you go right thru
The basket called life!

The Road Not Taken!

She plodded on,
Onward and Upward
Creating a new path
Despite the tumbles

"This hard work would help
The Voice would become better
There'd be a new path
That'd be my work"

She thought hard
She thought long
And took this path
The new, hard path.

She failed to realize
The Voice was failing
That this work sapped
Its remaining strength

For now, the Voice needed
Not tough love but touch love
Not needles but nourishment
Not revolutions but recuperation

A rejuvenation to its former self
A restoration to its former glory
A replenishment of its former strength
The strength that was the Voice's and its alone

She realized it midway,
And looked frantically to the elixir
She looked with disappointment
At the uncompleted new way

Though she was sure
About the new way's need
She wasn't sure (if)
Her work was to satisfy that need

Her loyalties to the Voice,
She searched for another path
That took her to the elixir
In time to save the Voice

She wandered about
Dragging the Voice along
In the deep dark jungle
That obscured all the paths

She stumbled upon a path
That pointed to the elixir
It strangely looked similar
To a forgotten erstwhile one

"Tis the same, take this one"
The Voice breathed a small whisper
Drew a sharp short breath
And fainted on her bare shoulders

With the weight on her thin shoulders
She thought hard but fast
Decided to take the familiar path
And leave the new one for another day

She wasn't sure if she'd return
Return to finish this work
But she knew she needed new tools
For the game of this path is different

She wasn't even sure (if)
This path took to the elixir
But knew this one (was)
Better than the new one.

What surprises Fate has
She has no idea
Nor does she understand
Why she had to create the new path

All she knows is
To keep the Voice alive
She needs to be here and now
And move onward and upward.

Lets wish her good luck
And Godspeed in her work
To reach the elixir soon
To get the Voice again!

தேவைகள் தேவைப்படுகின்றன

தேவையற்றது தேவையாகும் போது
தேவையானது தேவையற்றதாகி விடுகிறது
தேவைகள் தேவைபடுபவயாகவே இருத்தல் வேண்டும்
இல்லையெனில்
வாழ்க்கை தேவையற்றதாகி விடும்

The Middle path

Undecided she was
Under an Alpine tree
Dreams or Trust?
Doth the question

She stood a long time
Deep in thought
She wanted both
Dreams and Trust

Yes! She was selfish
In wanting both
Yet she was ready
In giving up other stuff
To get the path she wanted
To realize the dream
To rejuvenate herself
To reclaim the prize!

She started walking in the middle
With the Voice looking on
She forged a way through the middle
With the Voice cheering on

She was treading the road not created
She was creating that read
She was making something live
Sheer will power, I should say!

She came across a chasm on her path,
In dire need of a bridge
A bridge of sweat, honor and phoenix feathers,
Cemented by solitude
This bridge was needed for all
To cross the chasm and claim the prize
This bridge was her dedication to Voice
To gain the elixir for her Voice!

Towards the elixir

She moved through the forest
With the Voice in tow
Searching for the elixir
Needed for the Voice

She sparred and stunned
With the Voice standing near
Offsetting the traps (that)
Ensnared the path of elixir

She matched wits to wits
With the Voice getting weaker
Solved the puzzles (and)
Lighted the path to elixir

Now,
She stands at a junction
With the Voice almost limp
Two roads before her
Which one to the elixir?

Caution pushes her to one
Trust pushes her to another
Dreams push her to one
Practices push her to another

Brought up in trust
Hard to leave that path
Fueled by dreams
Harder still to leave that path

Pained by caution
Hard to take that path
Singed by practices
Harder still to take that path

O ye Universe,
Guide her through
For she is fighting

To save her guidance
To save her world
To save her Voice